HERINNERT U ZICH DEZE NOG?

Het is frappant hoe een flard muziek je geheugen op gang kan brengen. Soms zijn een paar tonen al genoeg.
Bijvoorbeeld van Crosby, Stills, Nash & Young. En ineens lig je weer in een duinpan, verstrengeld in de armen van een vakantieliefde. Ook kan een ander nummer hetzelfde doen. Zo brengt Peter Maffay met Du meteen de smaak van Asbach Uralt met cola op je lippen.

Volgens geheugenpsycholoog Douwe Draaisma, die een deel van zijn jeugd in Leeuwarden doorbracht, bevindt ons popvenster zich namelijk tussen het vijftiende en vijfentwintigste levensjaar. Waarom dat zo is, leg ik hier niet uit. Daarvoor raad ik zijn podcast Leven in muziek aan. https://www.rtvnoord.nl/cultuur/1253189/luister-nu-de-podcast-leven-in-muziek-met-psycholoog-douwe-draaisma  De afgelopen maand heb ik daarom wat muzikale flashbacks verzameld. Die wil ik graag in deze rubriek delen.

MOVE ON UP – CURTIS MAYFIELD

Elke keer als ik dit nummer hoor, denk ik terug aan een beslissende periode in mijn leven. Na een bewogen jeugd nam ik namelijk het heft in eigen handen. Als kind werd ik van het ene gezin naar het andere geschoven. Uiteindelijk besloot ik zelf waar ik wilde wonen. Mijn vriend Freek kreeg vervolgens zijn ouders zover dat ik zijn slaapkamer mocht delen. Daardoor kreeg ik eindelijk wat stabiliteit. Ondertussen werd ik diskjockey. Daardoor was ik niet langer financieel afhankelijk van anderen. Bovendien lonkte er een heel ander leven. Curtis Mayfield gaf mij daarbij extra motivatie met de regels: “Move on up and keep on wishing. Remember your dream is your only scheme so keep on pushing.” Het nummer staat dus niet voor niets in mijn Insta-profiel.

COMME J’AI TOUJOURS ENVIE D’AIMER – MARC HAMILTON

Veel liedjes associeer ik met een bepaalde discotheek. Dat komt doordat ik in de jaren zeventig op verschillende plekken draaide. Toen Comme j’ai toujours envie d’aimer een hit was, werkte ik bijvoorbeeld voor het eerst in een Leeuwarder discotheek. Eerst draaide ik in De Hof van Holland in Bolsward. Daarna volgde La Dolce Vita in Franeker. Vervolgens kreeg ik een contract bij de Crazy Horse Saloon.

Na café De Plantage en de gaybar Monsieur begonnen Otto van Gelderen en Theo Minnema namelijk een bar-dancing in de Grote Hoogstraat. Het nummer van Marc Hamilton was ondertussen een echte schuifelplaat. Ik had mijn oog laten vallen op een mooi blond meisje. Helaas stonden er veel jongens om haar heen. Bovendien waren ze ook nog eens beter gebouwd dan ik. Terwijl ik het Franse nummer draaide, schuifelde ik daarom in gedachten met haar. De dansvloer van de Crazy Horse Saloon was trouwens niet groter dan een halve vierkante meter.

RUCKI ZUCKI – ERNST NEGER

Onlangs hoorde ik tijdens een carnavalsitem op NPO1 het Duitse feestnummer Rucki Zucki op de achtergrond. Daardoor kwam meteen een heerlijke herinnering boven. Ik kende het nummer namelijk uit mijn dj-tijd in het Ruhrgebied. Later gebruikte ik de melodie zelfs voor een eigen lied.

Onder de titel München Mensen maakte ik in 1974 een nummer rond het WK-voetbal in Duitsland. Vervolgens nam ik het op met de Leeuwarder band Bridge. Daarna bracht het Telstar-label van Johnny Hoes de plaat uit. Bovendien ging een gulden van elke verkochte plaat naar Aktie Sportpiek. Deze organisatie zette zich namelijk in voor de gehandicaptensport in Leeuwarden. Waarschijnlijk hielden zij er uiteindelijk meer aan over dan ik. Nederland verloor namelijk de finale tegen Duitsland. Toch bleef het een onvergetelijk muzikaal avontuur.

ROSE OF CIMARRON – POCO

Begin jaren zeventig leerde ik via mijn vader Theo van der Geest kennen. Theo was etaleur bij Janssen Mode op de Nieuwestad. Ondertussen plakte hij ook de oude affiches van mijn vader op karton. Hij liet mij bovendien muziek horen die ik nog helemaal niet kende. Zelf was ik vooral thuis in het commerciële top-40-werk. Daarnaast luisterde ik via mijn Indische vrienden veel soulmuziek.

Via Theo ontdekte ik echter een heel andere wereld. Zo maakte ik kennis met de countryrock van Buffalo Springfield, The Flying Burrito Brothers en Poco. Theo hield zo veel van die muziek dat hij zich destijds zelfs als goochelaar Poko noemde. Laatst nam ik Theo daarom mee naar de muzikale Los Angeles City Trip van de band Her Majesty. Daar kwam ook Poco voorbij. Ondertussen zaten wij in gedachten weer bij Theo op de kamer. Net als vroeger draaiden we eindeloos platen.

OPROEP

Tot slot een oproep aan de lezers. Heeft u nostalgische herinneringen bij een nummer uit de jaren zestig, zeventig of tachtig? Dan hoort de Seniorenkrant dat graag. Het liefst ontvangen we daarbij ook een foto uit die tijd. Vervolgens maakt de redactie er een mooi “Herinnert u zich deze nog?”-artikel van.

Reacties zijn daarom welkom via info@seniorenkrant.nl