“Het bijzondere voetbalverhaal van Johan: van jeugdspeler tot trainer met een missie”
Johan kent iedereen en iedereen kent Johan. Hij speelde 378 wedstrijden voor Cambuur en groeide
uit tot een clubicoon. Na zijn spelers carrière was hij onder andere bij Cambuur en grote amateur
voetbalverenigingen actief als trainer. https://cambuur.nl/
Aankomst in Appelscha en bijzondere logés
Bij aankomst in Appelscha, waar Johan en zijn vrouw Janny van 1 mei tot 1 oktober op een camping verblijven, is Johan druk in gesprek met de nieuwe trainer van het eerste elftal van FVC. Ondertussen kijken twee hondjes nieuwsgierig toe: Beer en Indy, de honden van hun buren. Ze zijn een weekje op vakantie en logeren daarom bij Johan en Janny. Wil je meer weten over FVC? https://www.frieschevoetbalclub.nl/
Terwijl Johan belangrijke zaken bespreekt, vertelt Janny over Bjarn Zorgdrager. In het voorjaar van 2015 kwam de elfjarige Bjarn van Terschelling naar de wal om zijn voetbaldroom waar te maken. Tijdens de zoektocht naar een gastgezin kwam hij bij Johan en Janny terecht, waar hij uiteindelijk negen jaar zou wonen. Inmiddels voetbalt hij bij RKC Waalwijk.
Jeugd in Emmenschans
Wanneer Johan klaar is met bellen, schuift hij erbij. Hij is geboren en getogen in Emmenschans, als jongste van vier kinderen. Daardoor trok hij veel op met zijn vier jaar oudere zus. Zijn vader was een talentvolle voetballer, maar kreeg tbc, een overblijfsel van de oorlog. Hij werd 26 maanden behandeld in de buurt van – toevallig – Appelscha. Zijn moeder werkte in die periode op het land. “Tussen de middag aten we een broodje bij haar en daarna gingen we weer naar school.” Na zijn herstel werkte zijn vader bij de waterleiding.
Johan voetbalde voortdurend. “Mijn moeder zat in het koor. We waren katholiek. Op zondagmorgen om tien uur moest ze zingen tijdens de mis. ‘Heb ik goed gezongen?’ vroeg ze eens. ‘Ja,’ zei ik. ‘Dikke boef. Ik heb niet gezongen, ik had last van mijn keel. Jij bent rechtsaf naar het voetbal gegaan.’ Ze was niet boos hoor, ze snapte het wel.” Daarnaast verloor hij heel wat ballen aan de buurman, die de hond ze liet kapotbijten.
Zijn vader was wedstrijdsecretaris van Emmenschans. Daardoor speelde Johan op zijn zestiende al in het eerste. Vervolgens haalde Rieks Siegelaar hem naar Cambuur. Johan ging in de kost bij Thomas Haan, die ook in het eerste speelde. Trainer Nol de Ruiter zag iets in hem, ook al was Johan na een enkelblessure veel te zwaar. “Wie is die dikke met die haarband?” vroeg hij. “Die pak ik aan.” En dat deed hij. “In De Groene Ster rende hij achter me aan: ‘Harder, Johan, harder.’ Toen ik fit was, gaf hij me een kans, ook al zou hij vier wedstrijden door mij verliezen, zei hij.”
Voetbal toen en nu
Volgens Johan is het voetbal tegenwoordig totaal anders. “Al die data… ik word er helemaal gek van. Er zijn nu meer stafleden dan spelers. Arne Slot en Sipke Hulshoff hebben 24 mensen in dienst bij Liverpool.”
Voor zijn zeventigste verjaardag kreeg hij van Janny een reis naar Liverpool. “Sipke ken ik nog van de beloften bij Cambuur, hij liep toen stage bij mij. ‘Hij heeft goed voor mij gezorgd, nu zorg ik goed voor hem,’ zei Sipke. We zijn bij Arne op de kamer geweest, hebben Van Bronckhorst gesproken en het autopark bekeken. We zijn ook nog bij de concurrent geweest; daar kregen we een rondleiding. Echt geweldig. Ze zijn zo anti‑Liverpool dat ze zelfs niets van de rode kleur moeten hebben.”
Het voetbal van nu is niet te vergelijken met vroeger. Johan was semi‑prof. “Ik werkte van acht tot vier bij Achmea, waar ik via Cambuur terecht was gekomen, en om vijf uur ging ik trainen. Na de wedstrijd gingen we met een groep de stad in, de vrouwen gingen ook mee. Dat mocht gewoon. De volgende dag trainde je weer. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg – dat heb ik van mijn moeder meegekregen. Soms zeggen mensen: ‘Je bent niks veranderd, je bent nog steeds Johan, alleen wat dikker en grijzer.’ Een groter compliment kun je niet krijgen.”
Daarnaast vindt Johan het als trainer belangrijk om spelers normen en waarden mee te geven. “Ik ben een mensenmens. Ik verdiep me in de persoon achter de voetballer, zodat ik weet wie een schop onder zijn kont nodig heeft en wie een aai over de bol. Iedereen heeft kwaliteiten die je moet benutten. Laatst zei een introvert jochie dat hij door mij het plezier in het voetbal terug had gekregen.” Ook als trainer was hij succesvol: hij werd kampioen met verschillende clubs, werd gekozen tot beste trainer van het noorden en promoveerde meerdere keren.
Hartaanval en herstel
Janny is zijn steun en toeverlaat. “Ze regelt alles voor me, soms wel eens iets te veel.” Ze zijn inmiddels 47 jaar getrouwd. Ze ontmoetten elkaar in het bruine café van haar ouders, waar Johan regelmatig kwam.
Tien jaar geleden kreeg Johan thuis een hartaanval. Janny reanimeerde hem direct. Na vier minuten waren politie en ambulance ter plaatse. “Na drie keer schokken kwam ik weer bij.” Een vernauwing bleek de oorzaak; een operatie volgde. Daarna revalideerde hij zes weken, maar omdat hij nog geen vertrouwen in zijn lichaam had, bleef hij nog eens zes weken. Zijn dochter Brenda hield op Facebook een verslag bij van zijn herstel.
Hij spreekt vol lof over de verpleegkundigen, zoals Nynke, die hem achter de rollator zette en altijd een luisterend oor had. ’s Nachts, wanneer hij niet kon slapen van de pijn, dronk hij vaak een kopje thee met hen.
Nieuw avontuur als assistent‑trainer
Johan heeft zin in zijn nieuwe avontuur als assistent‑trainer. “Ik wil niet de eindverantwoordelijkheid hebben. Ik ben een perfectionist; dan lig ik wakker en krijg ik te veel stress.” Toch gaat hij er ongetwijfeld een succes van maken, zoals bij bijna alles wat hij deed. Nou ja, bijna alles. Er was nog die ene wedstrijd waarin hij vier doelpunten maakte en het toch gelijkspel werd (3‑3): één bal kopte hij in eigen doel.
Lees hier het interview dat we in 2021 met Johan Groote hadden: https://seniorenkrant.nl/johan-groote-cambuurman-maar-bovenal-voetballiefhebber/