Ik siën un hon teugen de achterkant fan un fiskraam plasse. Meeuwen fechte om stukjes fis in de hondeseik. Hewwe se toch maar un warme hap te pakken fandaach. Achter de HEMA skoaiert un wat onfris útsiënde man mij om un euro-tsje foar wat te eten seit y. Ik sêg dat y wel un broadsje fan my krije kèn, maar gyn geld. Ik koop un hotdog en geef ut ‘m. Hij nimt ut an en hapt ‘r glyks smakelek in, maar hij kykt boas. Un bedankje sit er oek niet in. Hij het liever geld. Hij brabbelt noch wat, maar syn woarden wurde overstemd deur herrie út un gelúdsboks om ‘e nek fan un oud mantsje, dy’t waarskynlek afkomstech is út un gebied wat froeger Mesopotamië noemd wurdde. De man oogt fryndelek, mar ik hew un hekel aan dat religieus geraas: foar mij irritante klanken, dy’t in un sekere kadâns de ether in slingerd wurde en waar ik dan ferplicht naar lústere mut, al ist mar foar even. Gelukkech blyft hij noait op één plak staan en loopt deur.
Toen ik as jonge fent un keer un fakânsybaan had bij Rykswaterstaat, deelde ik un kamer met un administratief medewerkster, Coby, dy’t altijd hur radio-tsje an had staan fan half 9 ’s morgens tot half 5 ’s middags met ‘gristeleke’ EO múzyk. Sij lústerde graach naar ‘De Muzikale Fruitmand’ un fersoekjespregramma met psalmen, lofzang en gospel: “Ja lieve luisteraars….en nu Opwekking 615, ‘Waardig is het Lam’, aangevraagd door de familie Ten Hove uit Bunschoten voor de 65-jarige oma Wiesje uit Nunspeet, die al jaren op bed ligt met…..!” Ik had ‘r noait wat fan seid. Ik was daar toch tydelek en wilde gyn kommoasy maken over ut geloof in un kantoorkamertsje.
Bij de ‘Reizende Kookvrouw’, drink ik nog un bakje koffie aan un tafeltsje. Op ‘e merk wurd ik faak ansproken deur un mantsje, dy’t altyd met sinloas geleuter ankomt. Ik prebeer ‘m dan te ontwyken, omdat ik weet dat y flak teugen myn gezicht begint aan te hijgen, onferstaanber praat met drúpend fliber út syn freet, mar nou hij plotseling fanút ut niets tefoarskyn komt kèn ik ‘m niet ontwyke. Disse keer wil ik niet onbeleefd weze en wil ‘m wel aanhore, maar bij syn eerste sin kwijlt y al un kwak in myn koffie en wat op myn gezicht. Ik baal er fan en sêg, dat y opsoute mut. Gadfer-de-gadfer. Ik krij un nieuw bakje fan ‘De Reizende Kookvrouw’: ut is pas krisis at de koffie op is.
